Teams

Geen woorden maar daden bij de veteranen

Zaterdagmorgen een appje van onze grote leider. Kun en wil jij morgen leider zijn? Oei, na de eclatante overwinning van twee weken geleden is het een schier onmogelijke taak hem te vervangen. En dan ook nog tegen OVC uit Ommen wat al vier punten gehaald heeft dit seizoen: één meer dan Heeten waarbij we gemakshalve even vergeten dat dit pas onze derde wedstrijd wordt. Gelukkig krijg ik de namen van de acht beschikbare spelers mee en wie ik niet als wissel mag laten beginnen. Wie nummer negen is, is nog een verrassing… Ondanks zijn afwezigheid wil hij toch invloed blijven uitoefenen. Later die zaterdag is Dick degene die aangeeft dat hij er ook is. Half negen koffie en kwart over negen voetballen is de laatste app van onze leider. Kort, bondig, dwingend, conform zijn donderspeech van twee weken geleden.



Om kwart over acht ben ik al op het sportpark. Ballen uitzoeken (keuzestress), waterzak en drinkbussen vullen, broekjes pakken, kleedkamers indelen. Je bent er maar druk mee. Aan tafel direct de vraag van de spelers: is onze leider er niet? Nee. Ben jij er dan voor het wisselen? Ja, ik ben er voor het wisselen en om de waterzak te dragen. En ik mag de opstelling voorlezen. Terwijl ik de hele zaterdagavond geoefend heb op een motivatiespeech, wordt al het (kunst)gras voor mijn voeten weggemaaid: tikke, tikke en driehoekjes. Waarop mijn enige zinnige inbreng zich beperkt tot: Zoek het maar uit.

De start is veelbelovend. Al in de eerste minuut kan Hans bijna een prachtige voorzet verzilveren. Drie minuten later is het toch raak: Rinus zet goed door en scoort de 1-0. De euforie gaat tussen de oren zitten. Waar men in gedachten al een monsterscore voorziet, staat iedereen achterin collectief te slapen en is het binnen een minuut gelijk. Zucht, had ik toch maar een speech kunnen houden, stelletje prutsers, dan was dit niet gebeurd. Ik wil ze allemaal wel wisselen maar dat staat niet op het lijstje van Tom. Aanmodderen dan maar hoewel zelfs dat op kunstgras niet zo goed lukt. Gelukkig scoort Dick al vlot 2-1 maar dan is er ineens schrik. Rinus geblesseerd, tik op zijn knie. Stefan erin maar voor hij goed en wel binnen de lijnen is maakt Wijnand, zonder tegenstander in de buurt, iets van een hink-stap-sprong in combinatie met een flik-flak in één beweging. Afzonderlijk van elkaar gingen alle bewegende delen tegennatuurlijke kanten op. Een kreet van afschuw bij het in grote getale opgekomen publiek. Toch niet weer twee blessures in één wedstrijd? Voor rust al twee gekwetste spelers. Mentaal zit het bij dit team echter wel goed: al snel scoort Hans de derde treffer na deze tegenslag en Stefan maakt voor rust met een fraai schot de 4-1.

Rust: ik neem de trainingspakken mee en breng koffie bij de scheidsrechter. Dan schade opnemen bij Wijnand. Wellicht is er toch tijd voor mijn ingestudeerde motiverende woorden. Net als ik wat wil zeggen, komt Bas binnen met een vetspuit en een busje anti-roest voor Wijnand. Hilarisch! Zie de foto voor de gehavende toestand van het slachtoffer. Het blijft gezellig en ik kom er gewoon niet tussen om maar iets te zeggen. Waarna ze gewoon de kleedkamer uitlopen voor de tweede helft. De invloed van Tom op de teamspirit is te merken. Ik neem de waterzak en de reservebal mee. Best wel nuttig.

In de tweede helft is het weer Rinus die snel scoort en daarmee is de wedstrijd gelopen. Nadat Dick een tegenstander poort en Jos een niet te missen kans biedt (6-1), scoort hij zelf na een prachtige assist van Stefan. Het achtste doelpunt is weer een fraaie pass van Stefan die door Jos met het hoofd wordt afgerond. Van blessures lijkt gelukkig weinig sprake meer want de ene na de andere mooie aanval rolt op het doel van OVC af. Nadat Richard alleen maar te stuiten bleek door een overtreding, is zijn wraak zoet, het negende doelpunt komt van zijn voet. Het massaal toegestroomde publiek scandeert “tien, tien” en alleen Dieks is nog op eigen helft te vinden. En jawel, vlak voor het laatste fluitsignaal wordt de mooiste combinatie van de wedstrijd door Michel afgerond.

Een 10-1 overwinning. Dat komt wel binnen. Non-verbaal ben ik best wel belangrijk geweest. Als ik de ballen en de waterzak opruim vraag ik de jongens nog even de broekjes te verzamelen. Als de spelers de kantine komen binnen druppelen, maak ik nog even de kleedkamer van de tegenstanders schoon. Vraag ook de scheidsrechter nog of hij het wedstrijdformulier heeft ingevuld en dan zit mijn taak erop. Mijn inbreng bij deze monsteroverwinning was overweldigend en zal voorgoed in de annalen (ja, met dubbel-n) van deze sportvereniging worden vastgelegd.

 

FaceBook  Twitter